Kotrotsos

Οι 6 του Νότου, ο Τσίπρας και ο Leonard Cohen

Οι 6 του Νότου, ο Τσίπρας και ο Leonard Cohen

Μπορεί να υπάρξει μέτωπο των επτά του ευρωπαϊκού Νότου; Η απάντηση είναι πως εξαρτάται από το τι περιμένει κανείς από ένα τέτοιο μέτωπο. Εάν, για παράδειγμα, η επιδίωξη κάποιου φιλόδοξου είναι το μέτωπο αυτό να συγκρουστεί με τον γερμανικό αστερισμό των χωρών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, εύκολα και γρήγορα θα κατανοήσει πως πρόκειται μάλλον για σύγκρουση με τοίχο και μάλιστα χωρίς αερόσακο.

Όμως για να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς αυτό που φαινόταν σχεδόν ουτοπικό πριν ενάμισι χρόνο, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ως νεοεκλεγείς πρωθυπουργός μιλούσε για συμμαχία των χωρών του Νότου, τώρα θεωρείται πιθανότερο και ίσως ικανό να μεταβάλλει λίγο τις ευρωπαϊκές ισορροπίες.

Η αλήθεια είναι πως η Ευρώπη δεν είναι ίδια με το συμπαγές γερμανικό imperium που αντιμετώπισε πριν από 18 μήνες η νέα, τότε, ελληνική κυβέρνηση. Όχι επειδή είναι λιγότερο “γερμανική” η σημερινή Ευρώπη αλλά επειδή ολοένα και περισσότεροι κατανοούν πως αυτό το imperium είναι πιο πολύ μία επιχείρηση επιβολής ενός συστήματος γεωπολιτικών “δημόσιων σχέσεων” και όχι η ανάληψη της ευθύνης από τον “ηγεμόνα” να φέρει λύσεις και αποτελέσματα.

Η “γερμανική” Ευρώπη, σήμερα, βάλλεται και αμφισβητείται πανταχόθεν. Μπορεί η Άνγκελα Μέρκελ να είναι δημοσκοπικά σε πτώση και να δέχεται τον πόλεμο των Χριστιανκοινωνιστών (GSU- παραδοσιακός εταίρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος) και ο Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε να μεταθέτει εμμονικά αλλά και αμήχανα όλα τα ανοικτά ζητήματα (μεταξύ των οποίων κι αυτό του ελληνικού δημοσίου χρέους) για μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2017, ωστόσο το Βερολίνο παραμένει η μοναδική οργανωμένη επιχείρηση στην Ευρώπη.

Άλλωστε, οι μαφιόζοι της δεκαετίας του ’30 στην Αμερική έλεγαν πως “εάν έχει μία μόνο σφαίρα για τον εχθρό σου πρέπει να είσαι σίγουρος ότι θα τον βρει στο μέτωπο. Αν τον πληγώσεις και δεν τον σκοτώσεις, ετοίμασε τη διαθήκη σου”. Το ίδιο ισχύει και με τους Γερμανούς.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα φιλοξενήσει, απ΄ ότι φαίνεται, στις 9 Σεπτεμβρίου τον Ολάντ, τον Ραχόϊ, τον Κόστα, τον Ρέντσι και τον Αναστασιάδη (σε μια πρωτοβουλία που διαθέτει κάτι από την παλαιά αύρα παρόμοιων κινήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου για την ειρήνη) δίχως προφανώς να πιστεύει πως ο Ισπανός υπηρεσιακός πρωθυπουργός θα αποφασίσει ποτέ να συγκρουστεί με την εταίρο του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα Άνγκελα Μέρκελ. Το ίδιο ισχύει και για τον Αναστασιάδη, ακόμα και για τον Ολάντ.

Τέτοιες αυταπάτες δεν υπάρχουν. Υπάρχει, όμως, η ελπίδα πως η χύτρα έχει μαζέψει τόσο ατμό που είναι έτοιμη να εκραγεί. Δηλαδή, καθένα απ΄ αυτά τα κράτη έχουν, πια, σαφή συμφέροντα στην αποφόρτιση του ευρωπαϊκού δημοσιονομικού δόγματος, σε μια χαλάρωση των αυστηρών κανόνων, σε μια διευθέτηση των δημοσίων χρεών και στην αντιμετώπιση του θηριώδους προβλήματος των τραπεζών. Μπορεί, λοιπόν, ο Ραχόϊ να μην τσακωθεί με τον Σόϊμπλε, γνωρίζει, όμως, πως το να είσαι πειθήνιος δεν λύνει τα μεγάλα προβλήματα της ισπανικής οικονομίας. Ως εκ τούτου ακόμα κι αυτή η παρουσία του σηματοδοτεί την ένδειξη μιας ανησυχίας, κι αυτό προσώρας είναι αρκετό.

Ο Ολάντ κλείνει, απ΄ ότι φαίνεται, τον πολιτικό του κύκλο στις εκλογές του 2017 με μια γαλλική οικονομία που αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα κάτι που τον ανάγκασε πρόσφατα να άρει την γαλλική πολιτική κουλτούρα, ακόμα και το “γράμμα” του Γαλλικού Συντάγματος για να περάσει το νόμο για τα εργασιακά.

Ο Ρέντσι έχει τα δικά του προβλήματα με τις ιταλικές τράπεζες, ο Κόστα είδε την πορτογαλική οικονομία να ξαναμπαίνει ατύπως σε μνημόνιο και ούτω καθ’  εξής.

Υπό την έννοια αυτή οι ξένοι ηγέτες που θα φιλοξενηθούν στην Αθήνα από τον Αλέξη Τσίπρα -εφόσον φυσικά δεν συμβεί κάτι απρόοπτο- δεν πρόκειται να ανατρέψουν άρδην τα ευρωπαϊκά δεδομένα έχουν, όμως, σκοπό να ακολουθήσουν τους στίχους του Leonard Cohen “first we take Manhattan, then we take Berlin”, ακόμα κι αν είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι θα καταφέρουν να φθάσουν κάποτε στο Βερολίνο. Ιδιαίτερα εάν στις εκλογές του 2017 προκύψει μια ισχυρή χριστιανοδημοκρατική (συμμαχική) κυβέρνηση που θα επιλέξει να συνεχίσει τον μονότονο ρυθμό των…Βαλκυριών.

Όμως, μην υποτιμούμε την κίνηση. Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που εμφανίζεται ένας συναπισμός κρατών-μελών της Ε.Ε, με ηγέτες διαφορετικών πολιτικών καταβολών, να συμφωνούν στην ανάγκη αλλαγής του δόγματος της δημοσιονομικής απολ(ι)υτότητας. Κι αυτό έχει τη σημασία του, ιδιαίτερα όταν φαίνεται να διαθέτει και τις “ευλογίες” του …Θείου Σαμ.

Θετικά τα πρώτα μηνύματα

Με αφορμή δημοσιεύματα για την επικείμενη άτυπη σύνοδο των χωρών του Νότου στην Αθήνα στις 9 Σεπτεμβρίου, η υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Πορτογαλίας Μαργκαρίτα Μαρκές υπενθύμισε στο twitter πως σχεδιάζει να επισκεφτεί και η ίδια τη χώρα μας, συμμετέχοντας στη δεύτερη συνάντηση των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, όπου οι υπουργοί Ευρωπαϊκών Υποθέσεων θα παραστούν φιλοξενούμενοι του ομολόγου τους, Έλληνα αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Ξυδάκη.

Τη δημοσίευση της Πορτογαλίδας υφυπουργού επανέλαβε, επίσης στο twitter, ο Ιταλός υφυπουργός Σάντρο Γκότσι, αρμόδιος για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, που έσπευσε να την επικροτήσει επαναλαμβάνοντας το tweet της Πορτογαλίδας υφυπουργού

Ο κ. Ξυδάκης, ο οποίος τους τελευταίους μήνες έχει πραγματοποιήσει σειρά επισκέψεων σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, έχει κεντρικό ρόλο στην οργάνωση της συνάντησης υπουργών Ευρωπαϊων Υποθέσεων. Πρόσφατα μάλιστα, μετά την πρόσκληση του Ιταλού ομολόγου του, είχε βρεθεί στη Ρώμη, στις 15 Ιουλίου, στην τακτική συνάντηση των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, μαζί με τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά. Η ακριβής ημερομηνία της συνάντησης των υπουργών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί, έχει προγραμματιστεί πάντως για το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου. Φαίνεται πως θα λειτουργήσει ως προοίμιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 16ης Σεπτεμβρίου στην Μπρατισλάβα αλλά και της άτυπης συνόδου των χωρών του Νότου της ΕΕ που προγραμματίζεται στην Αθήνα.

Προσκεκλημένοι του Αλέξη Τσίπρα θα είναι ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο επικεφαλής της υπηρεσιακής ισπανικής κυβέρνησης Μαριάνο Ραχόι, ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα και ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης.

Η ελληνική πλευρά με την πρωτοβουλία αυτή, στοχεύει να προωθήσει τη στενότερη συνεργασία των χωρών του Νότου της ΕΕ όχι μόνο στα οικονομικά ζητήματα, αλλά και στο προσφυγικό και στην αναζήτηση γεωπολιτικής σταθερότητας στη Μεσόγειο.

spacer

4.003.372 ‘Ελληνες πριν τον “ξαφνικό θάνατο”. Πόσοι ακολουθούν πριν έρθει η ανάπτυξη;

4.003.372 'Ελληνες πριν τον "ξαφνικό θάνατο". Πόσοι ακολουθούν πριν έρθει η ανάπτυξη;

Όταν στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Σκάϊ ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε ότι “αριστερή πολιτική στις μέρες μας είναι να δημιουργείς θέσεις εργασίας και να δίνεις δουλειά στον κόσμο” σηματοδοτούσε μια ποιοτική στροφή για το κόμμα του και τον ίδιο. Πριν ενάμιση χρόνο οι ιδιωτικοποιήσεις, για παράδειγμα, ήταν όχι μόνο μία κόκκινη γραμμή που δεν έπρεπε να υπερβεί ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά ένα ιδεολογικό τοτέμ.

Όμως ακόμα κι αυτή η στροφή του πρωθυπουργού σε μία άλλη θεώρηση των πραγμάτων ίσως, πλέον, να μην είναι αρκετή. Η επταετής ύφεση και τα τρία μνημόνια έχουν προκαλέσει, ως φαίνεται, τέτοια διάβρωση στον κοινωνικό, παραγωγικό και οικονομικό ιστό της χώρας που είναι αμφίβολο εάν αυτή η πορεία μπορεί να ανατραπεί και να δημιουργηθούν συνθήκες ανάπτυξης.

Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν ενίοτε τον όρο “ανάπτυξη με ύφεση” όταν θέλουν να επισημάνουν τον κίνδυνο να καταγράφονται ρυθμοί ανάπτυξης δίχως όμως αυτό να έχει ουσιαστικό θετικό αντίκτυπο στους πολίτες.

Τα τελευταία στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Εσόδων αποτυπώνουν το ίχνος αυτού του κινδύνου:

Ο συνολικός αριθμός όσων έχουν οφειλές προς το Δημόσιο ανέρχεται σε 4.003.372 ενώ σε 1.492.088 από αυτούς δύναται να ληφθούν αναγκαστικά μέτρα είσπραξης. Οι οφειλέτες στους οποίους έχουν επιβληθεί αναγκαστικά μέτρα είσπραξης ανέρχονται σε 755.086 και αντιστοιχούν στο 50,65% εκείνων για τους οποίους είναι δυνατόν να επιβληθούν τα αναγκαστικά μέτρα.

Εάν λάβουμε υπόψη μας πως ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός της χώρας είναι κάτω από 4.000.000 (από περίπου 4.586.000 που ήταν το 2011, στην αρχή της κρίσης) και πως περίπου 2 στους 3 πολίτες ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας ή απειλούνται να εισέλθουν σε αυτή τη ζώνη, εύκολα αντιλαμβανόμαστε πως η ανάπτυξη είναι περισσότερο μια συζήτηση στατιστικών και λιγότερο μία συζήτηση που αφορά ανθρώπους.

Εάν, για παράδειγμα, όπως προκύπτει από τα ίδια στοιχεία της ΓΓΔΕ, περίπου 1,2- 1,5 δις προστίθενται κάθε μήνα στις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο και όταν ένας στους δύο Έλληνες χρωστά στην εφορία, πως μπορεί να ανασταλεί η πορεία οριστικής και ίσως αμετάκλητης οικονομικής απίσχνασης του πληθυσμού από τη στιγμή που συντηρείται το ίδιο μοντέλο εξαντλητικής υπερφορολόγησης;

Εύκολα θα συμφωνήσει κανείς πως η ανάπτυξη προϋποθέτει ιδιωτικές επενδύσεις -από τη στιγμή μάλιστα που το γερμανικό υφεσιακό μοντέλο που εφαρμόζεται στην Ευρώπη έχει σχεδόν μηδενίσει τις δημόσιες επενδύσεις-, είναι, ωστόσο, απορίας άξιο εάν η επένδυση στο Ελληνικό, για παράδειγμα (που θα προσφέρει ως λέγεται πάνω από 50.000 θέσεις εργασίας), ή οποιαδήποτε άλλη μπορούν να ενισχύσουν το εισόδημα των πολιτών, να ελαφρύνουν τη φορολόγηση και να αυξήσουν την ιδιωτική κατανάλωση.

Θεωρητικά κάτι τέτοιο είναι πιθανό. Όμως το κρίσιμο ερώτημα που διατυπώνουν οι γνωρίζοντες είναι εάν η αναπτυξιακή προοπτική μπορεί να επιταχυνθεί τόσο ώστε να προλάβει την μεγάλη κοινωνική έκρηξη, όταν δηλαδή οι 2 στους 3 Έλληνες θα χρωστούν ακόμα περισσότερα στο Δημόσιο και θα λαμβάνονται εναντίον τους μέτρα (κατασχέσεις λογαριασμών κλπ.).

Εάν, για παράδειγμα, το δημόσιο χρέος της χώρας έχει φθάσει σε τέτοια επίπεδα που απαιτείται εμμέσως διαγραφή μέρους του ή επιμήκυνση των αποπληρωμών σε βάθος πολλών δεκαετιών, πως μπορεί να αντιμετωπισθεί το διαρκώς ογκούμενο χρέος των πολιτών προς το Δημόσιο; Δεν απαιτείται και σε αυτή την περίπτωση μέτρα ελάφρυνσής του;

Πως για παράδειγμα μπορεί να αντιμετωπίσει ένας εργαζόμενος, μισθωτός ή ελεύθερος επαγγελματίας, τις οφειλές του προς το Δημόσιο, όταν ακόμα κι εκείνοι που πρόλαβαν να μπουν σε κάποια ρύθμιση διαπιστώνουν πως δεν μπορούν εκ των πραγμάτων να είναι συνεπείς; Το κράτος τιμωρεί αυτόν που δεν πληρώνει μία δόση με απώλεια του προνομιακού (;) καθεστώτος της ρύθμισης όταν αυτός που αδυνατεί να πληρώσει βρίσκεται στην κατάσταση αυτή διότι ο εργοδότης του τον πληρώνει ανά δύο, τρεις ή και περισσότερους μήνες.

Η πραγματικότητα είναι σκληρή. Ο ρυθμός με τον οποίο πληρώνει τους εργαζόμενους ο ιδιωτικός τομέας (είτε λόγω πραγματικής αδυναμίας, είτε κατά σχέδιο εξαιτίας της γενικότερης κατάστασης στην αγορά)δεν συμβαδίζει με τον ρυθμό των υποχρεώσεων αυτών των εργαζομένων προς την εφορία.

Τα στοιχεία της ΓΓΔΕ είναι ενδεικτικά

Αύξηση 1,223 δισ. ευρώ παρουσίασαν τα νέα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο τον Ιούνιο, σύμφωνα με τα στοιχεία της γενικής γραμματείας Δημοσίων Εσόδων που δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Ειδικότερα, τα ληξιπρόθεσμα χρέη που δημιουργήθηκαν από την αρχή του έτους, αυξήθηκαν τον Ιούνιο στα 6,807 δισ. ευρώ έναντι 5,584 δισ. ευρώ τον προηγούμενο μήνα Μάιο.

Οι παλαιές ληξιπρόθεσμες οφειλές προ το δημόσιο (που είχαν δημιουργηθεί ως το τέλος του 2015) ανέρχονταν τον Ιούνιο σε 83,025 δισ. ευρώ έναντι 83,305 δισ. ευρώ τον Μάιο.

Έτσι το σύνολο των ληξιπρόθεσμων οφειλών (παλαιών και νέων) διαμορφώθηκε στον Ιούνιο σε 89,832 δισ. ευρώ.

Από τα στοιχεία της γενικής γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, προκύπτει ότι ο συνολικός αριθμός όσων έχουν οφειλές προς το Δημόσιο ανέρχεται σε 4.003.372 ενώ σε 1.492.088 από αυτούς δύναται να ληφθούν αναγκαστικά μέτρα είσπραξης. Οι οφειλέτες στους οποίους έχουν επιβληθεί αναγκαστικά μέτρα είσπραξης ανέρχονται σε 755.086 και αντιστοιχούν στο 50,65% εκείνων για τους οποίους είναι δυνατόν να επιβληθούν τα αναγκαστικά μέτρα.

Παράλληλα, τον Ιούνιο, αύξηση στα 5,909 δισ. ευρώ σημείωσαν οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου προς τους ιδιώτες από 5,786 δισ. ευρώ που ήταν τον Μάιο. Αυτό προκύπτει από τα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών για την πορεία των μεγεθών της γενικής κυβέρνησης που δόθηκαν στη δημοσιότητα. Τον ίδιο μήνα, οι εκκρεμείς επιστροφές φόρων ανήλθαν σε 1,311 δισ. ευρώ έναντι 1,259 δισ. ευρώ τον Μάιο.

Όλα αυτά συνιστούν μία εξαιρετικά δύσκολη εξίσωση για τον πρωθυπουργό και το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης (ειδικότερα τον Τρύφωνα Αλεξιάδη). Επίσης δεν αφορούν μόνο την κυβέρνηση. Το μοντέλο αυτό δεν ανακαλύφθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ. Προφανώς η κατάσταση χειροτέρευσε για μια σειρά λόγους, ορισμένοι εκ των οποίων εντάσσονται στη σφαίρα λανθασμένων χειρισμών που έγιναν τον τελευταίο ενάμισι χρόνο.

Όμως, οποιαδήποτε κυβέρνηση σήμερα ή αύριο έχει να αντιμετωπίσει ένα οικονομικό- δημοσιονομικό μοντέλο που εξοντώνει την κοινωνία και σύντομα δεν θα μπορεί να αποδώσει γιατί δεν θα υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που να μπορούν να πληρώσουν όσα τους ζητούνται.

Η αλήθεια είναι πως καταβλήθηκε πολύς κόπος και πολλή φαιά ουσία τα τελευταία χρόνια -και ως ένα βαθμό σωστά- για να σωθούν οι τράπεζες. Μήπως, όμως, ξεχάσαμε να σώσουμε την κοινωνία;

spacer

Μια αληθινή ιστορία: Ο υπουργός, οι θυρεοί και …βοήθα Παναγιά

Γράφει ο Σεραφείμ Κοτρώτσος, 

Από το Fortuno.gr:

Ο υπουργός επισκεπτόταν το νησί. Φιλόξενος τόπος, αρχοντονήσι, με ιστορία και κουλτούρα φράγκικη.

Οι τοπικές αρχές στην υποδοχή, παράτες, τα συνήθη. Έφτασε η ώρα των προσφωνήσεων, των ομιλιών, της προσφοράς δώρων φιλοξενίας. Να ο περιφερειάρχης, να ο δήμαρχος, έφτασε κι ώρα του Λιμενάρχη. Τίποτε. Συνήθως δίδονται θυρεοί (προφανώς του Λιμενικού Σώματος) αλλά έλα που τα δώρα είχαν τελειώσει, σχετικό κονδύλι δεν είχε εγκριθεί λόγω «έλλειψης πιστώσεων» κι ο έρημος ο Λιμενάρχης μετά από τόσες περικοπές μισθού, υπερωρίες γιοκ και τον ΦΠΑ στα ύψη δεν είχε τη δυνατότητα να βάλει από τη δική του τσέπη τα τριάντα ή σαράντα ευρώ για τον …θυρεό.

Ο υπουργός δεν κατάλαβε τίποτε, όμως η… Κεντρική Υπηρεσία -έφτασαν τα νέα στην Αθήνα βλέπετε- παρατήρησε την αδυναμία (της) να σταθεί επάξια δίπλα στην άλλες τοπικές αρχές κατά την εθιμοτυπία. Τις επόμενες ημέρες ακολούθησε πυρετός διαβουλεύσεων και εσωτερικής αλληλογραφίας για να εκδοθεί διαταγή για την προμήθεια θυρεών από όλες τις κατά τόπους λιμενικές αρχές. Μην τάχα και βρεθεί κανένας υπουργός σε αυτό ή σε άλλο νησί και δεν λάβει τον …θυρεό του.

Η μικρή αυτή ιστορία θα μπορούσε να είναι αστεία, σαν θλιμμένη εικόνα από τον «Κύριο Νομάρχη» του Καρυωτάκη εάν δεν αποτελούσε προοίμιο μιας άλλης πολύ μεγαλύτερης και σημαντικότερης ιστορίας. Μιας ιστορίας που πρέπει και αξίζει να ειπωθεί.

Στο αρχοντονήσι, που λέγαμε, ο Λιμενάρχης μπορεί να έχει πλέον στοκ θυρεών, δυσκολεύεται πολύ όμως να βρει πετρέλαιο για να κινηθούν τα σκάφη του Λιμενικού που πρέπει να κάνουν περιπολίες στο Αιγαίο για πρόσφυγες, μετανάστες, εσχάτως και για Τούρκους πραξικοπηματίες. Μεσούσης δε της τουριστικής περιόδου οι ανάγκες έχουν πολλαπλασιαστεί, βάλε και τη διακομιδή ασθενών και τραυματιών…

Το ίδιο συμβαίνει και στο απέναντι νησί. Πανέμορφο κι αυτό. Και ευλογημένο από την Παναγία. Το τελευταίο, ευτυχώς για τους ανθρώπους του και τον συνάδελφο του Λιμενάρχη της απέναντι νήσου όστις επίσης κοπιάζει καθημερινά να κρατήσει ενεργά τα πλωτά του μέσα. Τις προάλλες, όπως μαθαίνω, χρειάστηκε να επικαλεστεί την βοήθεια της Παναγίας (με την ανθρώπινη και όχι τη θεολογική διάσταση της επίκλησης) για να εγκριθεί κονδύλι για την προμήθεια 500 λίτρων πετρελαίου για να κινηθούν.

Οι άνδρες αυτοί του Λιμενικού – άλλως πως οι ήρωες του Αιγαίου που έσωσαν τον τελευταίο χρόνο μερικές χιλιάδες ζωές προσφύγων και μεταναστών- δίνουν καθημερινά τη μάχη, όχι για να διεκδικήσουν αυξήσεις μισθών αλλά για να συντηρούν και να κινούν τα πλωτά μέσα και, απλώς, να κάνουν τη δουλειά και το καθήκον τους.

Το αρμόδιο υπουργείο -ο υπουργός που λέγαμε- έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά καθώς οι δαπάνες του Δημοσίου έχουν πάει στα Τάρταρα, οι Θεσμοί ζητούν ακόμα μεγαλύτερες και το ΔΝΤ, ο Στουρνάρας και ο Κυριάκος διακηρύσσουν πως η υφεσιακή και αντικοινωνική υπερφορολόγηση του τρίτου μνημονίου της κυβέρνησης Τσίπρας μπορεί να αντισταθμιστεί με ακόμα μεγαλύτερες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες!

Δηλαδή; Εκτός από πετρέλαιο να μην έχουν και μπουζί τα σκάφη του Λιμενικού (ας το δει κανείς αυτό σε μια μεγαλύτερη κλίμακα που να περιλαμβάνει την Πυροσβεστική, την Αστυνομία, τις Ένοπλες Δυνάμεις);

Στην περίπτωση του ευλογημένου νησιού, βεβαίως, είπαμε, υπάρχει η Παναγία, μερικοί ευαίσθητοι πατριώτες παπάδες κι ένας Λιμενάρχης δραστήριος και πεισματάρης. Έτσι, βρέθηκε ένας ευαίσθητος πατριώτης εφοπλιστής (ευτυχώς είναι αρκετοί τέτοιοι σε αντίθεση με κάτι άλλους επιτήδειους που απειλούσαν κάποτε ότι εάν φορολογούνταν θα τα σήκωναν όλα και θα έφευγαν στο εξωτερικό…) που ανέλαβε να συντηρήσει τα σκάφη του Λιμενικού του νησιού και η… Παναγία που είχε κάποια χρήματα στην άκρη για ώρα ανάγκης και δόθηκαν για τα καύσιμα.

Δεν αναφέρω ονόματα γιατί οι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την προβολή τους. Κάνουν το καλό γιατί το αντιλαμβάνονται ως δουλειά και ως καθήκον. Όλα αυτά απέναντι σε ένα κράτος που έχει μάθει να σκορπάει για… θυρεούς αλλά, τώρα, να μην έχει ούτε για τα στοιχειώδη.

Και, όπως πληροφορούμαι, υπουργούς που όταν φθάνουν τα αιτήματα για τα απαραίτητα, να δηλώνουν «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος» και να προτρέπουν σε Λιμενάρχες και άλλους υπηρεσιακούς να αναζητήσουν… χορηγούς (όπως ο εφοπλιστής καλή του ώρα).

Τα γράφω όλα αυτά όχι γιατί δεν τα γνωρίζουν οι αρμόδιοι αλλά διότι οι μεν κυβερνώντες υπό την πίεση των Θεσμών απογυμνώνουν τον κρατικό μηχανισμό από υποδομές και επιχειρησιακές ανάγκες, οι δε της αντιπολίτευσης και άλλοι «επαϊοντες» εσωτερικού και εξωτερικού μιλούν για την ανάγκη περαιτέρω περιστολής δημοσίων δαπανών.

Κι αυτό έχει να κάνει με λιγότερους μετακλητούς ή μείωση των αποδοχών βουλευτών και συμβούλων, εντάξει. Τελικά, όμως, όλη αυτή η «παραφιλολογία» καταλήγει σε λιμενικά σκάφη χωρίς καύσιμα να πλέουν με πανιά στο Αιγαίο, Canadair 40ετίας που θα «στουκάρουν» στα βουνά και θα σκοτώνουν πιλότους, νοσοκομεία χωρίς γάζες και ούτω καθ” εξής.

Εκτός εάν οι θιασώτες όχι του «λιγότερου κράτους» αλλά του «μηδενικού κράτους» -και κυρίως εκείνου του κράτους που αποτελεί τον κοινωνικό πυλώνα- έχουν πια τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στην Παναγία ότι θα μπορεί πάντοτε και εσαεί να βρίσκει λύσεις και να καλύπτει την αναλγησία του κάθε Τόμσεν και του εγχώριου ποιμνίου του…

Υ.Γ Παρότι δεν μπορεί κανείς να δει κάποια άμεση σχέση μεταξύ της μικρής ιστορίας, παραπάνω, και της Πρέβεζας του Κώστα Καρυωτάκη, παραθέτω τα παρακάτω προς ενημέρωση και συγκρίσεις…

Ο Κώστας Καρυωτάκης τον Ιούνιο του 1928 αποσπάται στην Πρέβεζα. Ήδη είναι αηδιασμένος από τη γραφειοκρατία και τη ζωή του δημόσιου υπάλληλου. Η αηδία γίνεται απόγνωση σε γράμματα που στέλνει σε συγγενείς και φίλους του. Την 1η Ιουλίου στέλνει σε ένα ξαδερφό του το ομώνυμο ποίημα.

ΠΡΕΒΕΖΑ

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια «ελλειπή» μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ” ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«Υπάρχω;» λες, κ” ύστερα «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Πολλοί που αγαπούν την Πρέβεζα θεωρούν ότι ο Καρυωτάκης με αυτό το ποίημα του την αδικεί. Από την άλλη μεριά για ποιά Πρέβεζα μιλάμε; Για την Πρέβεζα που μόλις πριν από 17 χρόνια έχει απελευθερωθεί από τους Τούρκους. Για την Πρέβεζα που ο πιο σύντομος τρόπος να την προσεγγίσεις εκείνη την εποχή ήταν ένα πολύωρο ταξίδι με ατμόπλοιο από την Πάτρα. Άλλωστε η Πρέβεζα είχε την ατυχία να βρεθεί στο τέλος της τραγικής διαδρομής του Κώστα Καρυωτάκη, που 20 μέρες μετά αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Θα μπορούσε στη θέση της να είναι μια οποιαδήποτε επαρχιακή πόλη του μεσοπολέμου.

spacer

Όντως ο Πούτιν προτιμά τον Τραμπ;

Σεραφείμ Κοτρώτσος:

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αγγίζει τα όρια της διεθνούς (γεωπολιτικής) προβοκάτσιας. Άλλοι, όμως, θα υποστηρίξουν με πειθώ το αντίθετο. Ότι, δηλαδή, είναι αλήθεια.

Τις τελευταίες μέρες ολοένα και περισσότερες αναλύσεις στα διεθνή ΜΜΕ, έχουν περίπου τον ίδιο τίτλο: Why Putin prefers Trump.

Κάποια εξ αυτών σε παραλλαγή: Why Putin hates Hillary.

Ο Mikhail Zygar, ανταποκριτής του politico.eu στη Μόσχα, κάνει ένα ακόμα βήμα. «Δεν χρειάζεται λέει να κυνηγήσεις ένα μυστικό δίκτυο με σκοτεινές διασυνδέσεις. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι, απλώς, ο εταίρος (partner) που το Κρεμλίνο ήθελε εδώ και χρόνια».

Ποια είναι, λοιπόν, τα σχέδια του Βλαντιμίρ Πούτιν για την αμερικανική προεδρική εκλογή, τώρα που όλα είναι ξεκάθαρα: Κλίντον vs Τραμπ;

‘Ενας από τους πιο έμπειρους παρατηρητές της πολιτικής ζωής στη Μόσχα και των σχεδίων του Κρεμλίνου επισημαίνει: «Το 2005 ήταν μία κομβική χρονικά για την εξωτερική πολιτική του Πούτιν. Μέχρι τότε είχε την αίσθηση ότι ήλεγχε τις παγκόσμιες ισορροπίες και ήξερε να ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Τότε, όμως, όλα άλλαξαν και η γη άρχισε να κινείται κάτω από τα πόδια του».

Εκείνη την χρονιά ο φίλος του Πούτιν, Γερμανός καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ έχασε τις εκλογές και παραιτήθηκε από την Καγκελαρία. Ο Πούτιν -που μιλά πολύ καλά Γερμανικά λόγω της θητείας του στην KGB στην Ανατολική Γερμανία-και ο Σρέντερ υπήρξαν φίλοι, σύμφωνα με τον Ρώσο συνομιλητή του politico.eu. Κατανοούσαν πολύ καλά ο ένας τον άλλο και είχαν εδραιώσει εξαιρετικές προσωπικές και διπλωματικές σχέσεις, κάτι, άλλωστε, που φάνηκε αργότερα όταν ο Σρέντερ διορίστηκε στέλεχος στην ρωσική Gazprom με μισθό πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως.

Η εκλογή της Άνγκελας Μέρκελ εκείνη τη χρονιά άλλαξε όμως τα πράγματα. Ο Πούτιν δεν μπορούσε να προσεγγίσει εύκολα το σκεπτικό της Μέρκελ και πολλοί λένε πως δεν μπορεί να το κάνει ακόμα και τώρα, 12 χρόνια μετά.

Η μάχη του 2005, λοιπόν, μεταξύ του Σρέντερ και της Μέρκελ αναβιώνει, τώρα, κατά την προσέγγιση του Κρεμλίνου -όπως λέει ο Ρώσος αναλυτής- στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές. Η Μέρκελ είναι η…Χίλαρι, ένα πρόσωπο που ο Πούτιν δεν μπορεί εύκολα να κατανοήσει και, αναμφίβολα, δύσκολα να ελέγξει. Ο Τραμπ είναι ο…Σρέντερ, ένα πρόσωπο το οποίο και κατανοεί και σε γενικές γραμμές συμπαθεί. Ένα πρόσωπο, πάντως, με το οποίο θεωρεί πως μπορεί να συνεννοηθεί.

«Η Αμερικάνα Μέρκελ (Χίλαρι) είναι ακόμα πιο δυσάρεστη για το Κρεμλίνο. Η απέχθειά της προς τη Ρωσία και τον Πούτιν είχε επισημανθεί από τους Ρώσους από την περίοδο που ήταν υπουργός Εξωτερικών του Ομπάμα. Η «χημεία» τους δεν ήταν ποτέ θετική. Κι από την άλλη έχει τον Αμερικανό…Σρέντερ που μοιάζει να του ταιριάζει περισσότερο από τον παλαιό Γερμανό φίλο του, ίσως ακόμα περισσότερο και από τον σημαντικότερο πολιτικό φίλο και συνομιλητή που είχε ο Πούτιν, τον πρώην Ιταλό πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Κατά τη θεώρηση του Κρεμλίνου, ο Τραμπ είναι πραγματιστής και εξαιρετικά κυνικός, κάτι που μπορεί ευκολότερα να οδηγήσει τον Πούτιν στο να κατανοήσει την ιδιοσυγκρασία του και να επιτύχει συνεννόηση. Χώρια το ότι επειδή αντιπαθεί την Κλίντον έχει εκφράσει αρκετές φορές τη συμπάθειά του στον Πούτιν».

Απλοϊκή ή όχι είναι μία ανάλυση που εντοπίζεται συχνά, το τελευταίο διάστημα, στα διεθνή ΜΜΕ. Ίσως πρόκειται για μία ακόμα προσπάθεια να επισημανθεί στον μέσο Αμερικανό ψηφοφόρο πως μεταξύ άλλων η εκλογή Τραμπ θα διατάρασσε τις ισορροπίες μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας και θα καθιστούσε τον άπειρο περί τα γεωπολιτικά Τραμπ υποχείριο του «πανούργου» Πούτιν. Από την άλλη, όμως, η προσέγγιση αυτή δείχνει πως οι πιθανότητες εκλογής του Τραμπ δεν είναι τόσο απειροελάχιστες, όπως κάποιοι έσπευσαν να ισχυριστούν…

spacer

“Πόλεμος” πίσω από τις…κάμερες

"Πόλεμος" πίσω από τις...κάμερες

Νίκος Παππάς: ΝΔ και καναλάρχες θέλουν να ακυρώσουν τον διαγωνισμό…

Για απροκάλυπτη στήριξη των διαπλεκομένων συμφερόντων, κατηγορεί τη ΝΔ ο υπουργός Επικρατείας, Νίκος Παππάς, με αιχμή τη θέση που διατυπώνουν στην πορεία υλοποίησης του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες. «Η ΝΔ δια των στελεχών, του προέδρου και του αντιπροέδρου της, δηλώνει ότι επιθυμεί να ακυρώσει το νόμο που για πρώτη φορά αποδίδει νόμιμες άδειες στους τηλεοπτικούς σταθμούς, ότι θα αναστήσει τη ντροπή της ασυδοσίας και της μη αδειοδότησης.

Η κυβέρνηση θεωρεί ότι είναι σε εξέλιξη ένας πόλεμος λίγων ημερών, αφενός μέχρι τις 14 του μηνός που θα ανακοινωθεί η λίστα της προεπιλογής και μετά μέχρι τις 10-15 Αυγούστου που θα ανακοινωθούν οι δικαιούχοι των τεσσάρων αδειών.

Τόσο απλά, τόσο απροκάλυπτα, τόσο διαπλεκόμενα», δήλωσε ο κ. Παππάς, υπογραμμίζοντας ότι «αυτό δεν θα συμβεί» και «ο διαγωνισμός θα ολοκληρωθεί με επιτυχία και η ΝΔ θα βρίσκεται για πολλά χρόνια στην αντιπολίτευση».

«Ο διαγωνισμός προχωράει κανονικά», δήλωσε ο υπουργός Επικρατείας και πρόσθεσε πως «όσοι, πολιτικοί και ιδιώτες ποντάρουν τα λεφτά τους στην ακύρωση του, απλώς θα τα χάσουν» και «οι επιθέσεις εναντίον της κυβέρνησης και υπουργών δε θα λειτουργήσουν».«Ευχόμαστε σε όλους τους συμμετέχοντες καλή δύναμη», αναφέρει ο υπουργός Επικρατείας.

Εν τω μεταξύ η κυβέρνηση βλέπει οργανωμένες κινήσεις πολιτικών κομμάτων και μιντιακών κέντρων σε μια προσπάθεια να ρίξουν την κυβέρνηση για να ακυρωθεί ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες.

Διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ της “Επένδυσης”:

Σχέδιο πολιτικής αποσταθεροποίησης για να ακυρωθεί ο εν εξελίξει ευρισκόμενος διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες βλέπει η κυβέρνηση πίσω από την κλιμακούμενη τις τελευταίες ημέρες επιθετικότητα μιντιακών και επιχειρηματικών κύκλων. Στελέχη του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος χρεώνουν αυτή την προσπάθεια σε συγκεκριμένους ομίλους μέσων ενημέρωσης και, κυρίως, σε εκείνους της οικογένειας Αλαφούζου και του κ. Σταύρου Ψυχάρη, οι οποίοι θεωρούν πως κινούνται σε σύμπλευση με τη Ν.Δ και πολιτικούς από το ΠΑΣΟΚ με ισχυρά ερείσματα στον χώρο των ΜΜΕ.
Κυβερνητικό στέλεχος έλεγε, χαρακτηριστικά, στην «Ε» πως οι κύκλοι αυτοί «είναι πολύ προκλητικοί και θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση», αναφέροντας, μάλιστα, τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν οι νομικοί εκπρόσωποι κάποιων καναλιών στη διαδικασία εκδίκασης των προσφυγών τους στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Καθώς ακόμα και σε κινήσεις που γίνονται αυτό τον καιρό για την εξασφάλιση συμμαχιών στην Κομισιόν, κάτι που φάνηκε και από τον τρόπο που έγινε ο χειρισμός της επιστολής του Ευρωπαίου επιτρόπου Έτινγκερ.
Η εκτίμηση είναι πως η επίθεση αυτή θα κλιμακωθεί περαιτέρω μέχρι τις 14 Ιουλίου –την προσεχή Τετάρτη- οπότε λήγει η πρώτη φάση της διαδικασίας του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες και θα ανακοινωθεί ποιοι εκ των υποψηφίων δεν πληρούν τις απαραίτητες προδιαγραφές που πρέπει να διέπουν τους φακέλους υποψηφίων δικαιούχων. Το γεγονός, για παράδειγμα, πως η εταιρεία Τηλέτυπος (Mega) δεν κατόρθωσε να εξασφαλίσει τραπεζική ενημερότητα (όπως αποκάλυψε κατά την ακρόασή του στην Εξεταστική επιτροπή της Βουλής που διερευνά τα δάνεια σε κόμματα και ΜΜΕ ο διευθύνων σύμβουλος της Eurobank κ. Φ. Καραβίας) δημιουργεί εκ των πραγμάτων προϋποθέσεις να απορριφθεί η πρόταση του καναλιού για την απόκτηση τηλεοπτικής άδειας. Εκ των τριών βασικών μετόχων (Βαρδινογιάννης, Μπόμπολας, Ψυχάρης) αυτό αφορά σχεδόν αποκλειστικά τον τρίτο, ο οποίος εξαπέλυσε, μάλιστα, επίθεση και κατά των νέων «παικτών» που έχουν υποβάλλει φακέλους ανοίγοντας, έτσι, και έναν ιδιότυπο επιχειρηματικό πόλεμο με διαστάσεις που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν.
Εμπροσθοφυλακή αυτού του πολέμου κατά της κυβέρνησης είναι αναμφίβολα ο κ. Γιάννης Αλαφούζος με τον Σκάϊ, ο οποίος, όπως λένε κυβερνητικά στελέχη, αισθάνεται ευάλωτος εξαιτίας σειράς δικαστικών εκκρεμοτήτων και «γκρίζων ζωνών» στην υποψηφιότητά του. Είναι χαρακτηριστικό πως η εφημερίδα «Καθημερινή» έδωσε το έναυσμα με τη δημοσιοποίηση αποσπάσματος της επιστολής Έτινγκερ, η οποία παρότι ουδεμία σχέση είχε με τον διαγωνισμό για τις άδειες (κάτι που αναγκάστηκε να διευκρινίσει η Κομισιόν) έγινε «σημαία» για τη Ν.Δ και στελέχη του ΠΑΣΟΚ όπως οι κ.κ Ευάγγελος Βενιζέλος και Ανδρέας Λοβέρδος.
Επί μέρες, άλλωστε, ο Σκάϊ έχει στήσει «υπερπαραγωγή» για την προβολή αιτιάσεων και δηλώσεων πολιτικών και ειδικών που επιχειρηματολογούν υπέρ της αντισυνταγματικότητας και της ακύρωσης του διαγωνισμού.
Στο Μέγαρο Μαξίμου συνδέουν, άλλωστε, το θέμα των τηλεοπτικών αδειών και με τις διεργασίες σχετικά με την κυβερνητική πρόταση νόμου για την απλή αναλογική. Θεωρούν, δηλαδή, πως το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ μετέβαλε στάση και από την κατ’ αρχήν αποδοχή του πλαισίου (το οποίο είναι πολύ κοντά σε παλαιότερη δική του πρόταση) οδηγήθηκε στην απόρριψη και την δήλωση της κ. Φώφης Γεννηματά –και μάλιστα από την τηλεόραση του Σκάϊ- αποτελεί «εργο» της ομάδας του κ. Βενιζέλου.
Η κυβέρνηση ελπίζει πως η τελική απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ θα την δικαιώνει αποδεχόμενη τη νομιμότητα του σχετικού διαγωνισμού.
Πολλά θα κριθούν από το ποιοι τελικώς θα προεπιλεγούν. Ο αποκλεισμός κάποιων εξαιτίας κενών ή ατελειών στους φακέλους θα σημάνει έναν δεύτερο γύρο σύγκρουσης με την κυβέρνηση, ενώ, παράλληλα, θα ξεκινήσει η διαδικασία συνεννοήσεων στο προσκήνιο και το παρασκήνιο για τη συγκρότηση επιχειρηματικών σχημάτων. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ορισμένοι από εκείνους που θα αποκλεισθούν θα ανανεώσουν το ενδιαφέρον τους για τις θεματικές άδειες που θα προκηρυχθούν περί τα τέλη του έτους και άλλοι θα επιχειρήσουν να συνασπισθούν με όσους θα έχουν προεπιλεγεί.
Ο υπουργός Επικρατείας κ. Νίκος Παππάς αφήνει να εννοηθεί πως από τη στιγμή που –περίπου στα μέσα Αυγούστου- ανακοινωθούν επισήμως οι τέσσερις δικαιούχοι τηλεοπτικών αδειών μπορεί νομικά να ενεργοποιηθεί η διακοπή παροχής σήματος εκπομπής από την Digea σε εκείνους τους τηλεοπτικούς σταθμούς που θα θεωρούνται και τυπικά μη νομίμως λειτουργούντες. Είναι προφανές πως σε μια τέτοια περίπτωση θα ξεκινήσει ένας νέος γύρος του πολέμου αφού είναι εξαιρετικά πιθανό κάποιοι από τους αποκλεισθέντες καναλάρχες να μην δεχθούν να διακόψουν τη λειτουργία τους.
Στελέχη της κυβέρνησης που είναι σε θέση να γνωρίζουν τις επιχειρηματικές κινήσεις θεωρούν πως διαμορφώνονται ισχυρά σχήματα διεκδίκησης των νέων τηλεοπτικών αδειών και από τους παλαιούς «παίκτες» αλλά κυρίως από τους νέους που αναμφίβολα δίνουν τον τόνο.
Μιλώντας στα Παραπολιτικά 90,1 ο Γενικός Γραμματέας Ενημέρωσης κ. Λευτέρης Κρέτσος είπε χαρακτηριστικά πως «κάποιοι από τους παλαιούς καναλάρχες δεν θέλουν να πληρώσουν και ναρκοθετούν το διαγωνισμό», ενώ διέλυσε τις φήμες περί πρόσθετων αδειών ενημερωτικού χαρακτήρα λέγοντας πως «όταν λέμε τέσσερις άδειες εννοούμε τέσσερις».

spacer

Το Grexit του Σόϊμπλε και το Plan X του Βαρουφάκη- Τις πταίει;

Το Grexit του Σόϊμπλε και το Plan X του Βαρουφάκη- Τις πταίει;

Μερικές πληροφορίες με αφορμή όσα συζητώνται στη δημόσια σφαίρα σχετικά με το περιβόητο plan του Γιάνη Βαρουφάκη:

1. Ο ίδιος ο Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε έχει παραδεχθεί πως πρότεινε σε διάφορες στιγμές, μετά το 2010, σχέδια εξόδου της Ελλάδας από τη ζώνη του ευρώ. Είναι γνωστό και καταγεγραμμένο πως τέτοια σχέδια συζήτησε με τον πρώην υπουργό Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών (δείτε σχετικό ρεπορτάζ στο Mega:  http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=595650), ενώ εκτενή αναφορά επ΄ αυτού έχει ο Αμερικανός αξιωματούχος στο βιβλίο του Stress Test.

Παραθέτω (από tovima.gr) όσα αποκαλύπτει στο βιβλίο του ο Τίμοθι Γκάϊτνερ και τα οποία ουδέποτε διαψεύσθηκαν:

Το γερμανικό σχέδιο για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη είχε παρουσιάσει στα τέλη Ιουλίου 2012 ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στον τότε Αμερικανό υπουργό Οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ.

Ο Γκάιτνερ στο βιβλίο του που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ με τίτλο «Stress Test» περιγράφει ότι κατά τη διάρκεια ταξιδιού του στην Ευρώπη επισκέφθηκε το νησί Σιλτ, στη Βόρεια Θάλασσα, για να συναντήσει τον Γερμανό υπουργός Οικονομικών.

Εκεί, υποστηρίζει, ότι ο Σόιμπλε του δήλωσε ότι υπάρχουν πάρα πολλοί στην Ευρώπη οι οποίοι συνεχίζουν να νομίζουν ότι είναι εύλογη, ακόμα και επιθυμητή, η στρατηγική να διωχθούν οι Έλληνες εκτός της Ευρωζώνης.

Σύμφωνα με τον τέως υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ η σκέψη του Σόιμπλε ήταν ότι με την Ελλάδα εκτός, η Γερμανία θα μπορούσε να διαθέσει την οικονομική στήριξη που χρειαζόταν η Ευρωζώνη, αφενός διότι ο γερμανικός λαός δεν θα εκλάμβανε τη βοήθεια προς την Ευρώπη ως στήριξη των Ελλήνων, αφετέρου γιατί η ελληνική έξοδος θα τρομοκρατούσε αρκετά την Ευρώπη για να προχωρήσει σε ένα ισχυρότερο τείχος προστασίας.

«Βρήκα το επιχείρημα τρομακτικό» αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γκάιτνερ.

Ο ίδιος περιγράφει και ένα ακόμη περιστατικό με ελληνικό ενδιαφέρον. Διαδραματίστηκε στο θέρετρο Ικαλουί του Καναδά στη Σύνοδο της G7 τον Φεβρουάριο του 2010. Σύμφωνα με τον Γκάιτνερ οι Ευρωπαίοι κατά τη διάρκεια του δείπνου της G7 παρουσιάσθηκαν επικριτικοί για την «ασυδοσία» των Ελλήνων.

Όπως τονίζει μάλιστα, «υπήρξαν εκκλήσεις για λιτότητα και δικαιοσύνη Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και αποφασιστικές δεσμεύσεις να αποτραπεί ο ηθικός κίνδυνος που θα προκαλούσε μια στήριξη στην Ελλάδα».

Ο Γκάιτνερ περιγράφει και τα λάθη στο ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης. Όπως τονίζει αρχικά είχε προβλεφθεί το Φεβρουάριο του 2010 ένα «παράλογα τσιγκούνικο» πακέτο διμερών δανείων 25 δισ. ευρώ, το οποίο θα χορηγούσαν σε συνδυασμό με σκληρά μέτρα.

Το τελικό πακέτο στήριξης (110 δισ. ευρώ) που συμφωνήθηκε με το ΔΝΤ και την ΕΕ αν και φαινόταν επαρκές για να καλύψει τις υποχρεώσεις της Ελλάδας για δύο χρόνια, «υπονομεύθηκε από τις δρακόντειες περικοπές και τη ρητορική της Παλαιάς Διαθήκης».

Τέλος, ο Γκάιτνερ επικαλείται δήλωση της Κριστίν Λαγκάρντ, τότε υπουργού Οικονομικών της Γαλλίας, ότι «αν η Ελλάδα χρεοκοπήσει, θα βάλουμε αμέσως το πόδι μας στο φρένο».

Σύμφωνα με δημοσιευμένα στοιχεία ο Τίμοθι Γκάιτνερ από τον Ιανουάριο 2010 έως τον Ιούνιο 2012 είχε 168 συναντήσεις ή τηλεφωνικές συνομιλίες με αξιωματούχους της Ευρωζώνης και 114 συναντήσεις ή τηλεφωνικές συνομιλίες με στελέχη του ΔΝΤ.

2. Επί του ιδίου θέματος υπάρχει, ακόμα, η συγκλονιστική μαρτυρία του Ευάγγελου Βενιζέλου, όστις δέχθηκε ανάλογη πρόταση από τον Βόλφγκανγκ Σόϊμπε. Ο κ. Βενιζέλος ομολογεί:

«Να σας πω το εξής, όταν πήγα στο υπόγειο του ξενοδοχείου στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, με το φίλο μου τον κ. Βόλφκανγκ Σόιμπλε, το Σεπτέμβριο του 2011, πριν συμφωνήσουμε με το δεύτερο πρόγραμμα, και μου είπε ο άνθρωπος με πολύ μεγάλη ευγένεια «μήπως πρέπει να μετατρέψουμε το πρόγραμμα σε ένα πρόγραμμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ…

« Και ο κύριος Άσμουσεν που τον συνόδευε τότε ως συνεργάτης του -εμένα με συνόδευε ο κύριος Ζανιάς- είπε «έχουμε και το σχέδιο έτοιμο, θα μπορεί να παίρνει ο κάθε πολίτης 50–100 ευρώ την εβδομάδα από τα μηχανήματα τα τραπεζικά, θα υπάρξει μία ομαλή έξοδος»».

3. Κατά την τελική φάση της διαπραγμάτευσης, το καλοκαίρι του 2015, μετά το δημοψήφισμα κι αφού ο Αλέξης Τσίπρας ήταν έτοιμος να “συνθηκολογήσει”, ο Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε έβαλε στο τραπέζι την πρότασή του για “προσωρινό Grexit”. Υπήρχε, μάλιστα, εκτεταμένη επεξεργασία σε πολυσέλιδη μελέτη του Γερμανικού υπουργείου Οικονομικών και προσφέρθηκαν συγκεκριμένα ανταλλάγματα. Αρνητικοί ήταν η Άνγκελα Μέρκελ, ο Φρανσουά Ολάντ, ο Ματέο Ρέντσι και ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ. Έτσι δεν πέρασε η πρόταση Σόϊμπλε. Η προετοιμασία του, όμως, αποδεικνύει πως το σχέδιο εξελισσόταν πολύ καιρό πριν.

Όλα αυτά είναι γνωστά και πλειστάκις διατυπωμένα στο δημόσιο λόγο. Παρατηρώ ότι εσχάτως οι περισσότεροι φοβούνται να…θυμηθούν. Δεν θυμούνται, δηλαδή, ότι “υπήρχε σχέδιο έτοιμο για να παίρνουν οι Έλληνες 50-100 ευρώ την εβδομάδα -προφανώς σε δραχμές- από τα ATMs και να βγούμε από την Ευρωζώνη”…

Θέλω, λοιπόν, να αντιστρέψω το ερώτημα των ημερών:

Όταν μία χώρα γνωρίζει πως οι ισχυρότεροι των εταίρων της επιθυμούν να την εξωθήσουν εκτός ευρωζώνης, τι πράττει; Προφανώς, κατ΄ αρχάς, πράττει όσα μπορεί εκ των συμφωνηθέντων για να παραμείνει εντός προγράμματος. Μήπως, όμως, το ορθό και λογικό είναι να προετοιμάζεται για την αντιμετώπιση πιθανών επιπτώσεων στην περίπτωση που εκδηλωθεί αιφνιδιαστικά ένα τέτοιο σχέδιο εξόδου; Κι αν η λογική απάντηση είναι ναι, πως αξιολογείται μία κυβέρνηση που δεν εκπονεί ένα τέτοιο προληπτικό και αποτρεπτικό σχέδιο αλλά θεωρεί εκ προοίμιου απίθανο να της συμβεί κάτι τέτοιο;

Πως θα αξιολογούσαμε μία κυβέρνηση που δεν διαθέτει “σχέδιο Ξενοκράτης” για πιθανές φυσικές καταστροφές; Θα απαντούσαμε “ήταν θέλημα Θεού” ή μήπως θα την κατηγορούσαμε για απρονοησία; Ή, ίσως, θα ψέγαμε εκείνους που κατάστρωσαν το “σχέδιο Ξενοκράτης” με το επιχείρημα ότι επιθυμούν τις πλημμύρες, τους σεισμούς και τις πυρκαγιές;

Δυστυχώς αυτή την σαθρή επιχειρηματολογία μετέρχονται εκείνοι που χειρίστηκαν τις τύχες της χώρας κατά τα δύο πρώτα μνημόνια, όταν ο Σόϊμπλε ενημέρωνε τους συνομιλητές του πως σκέπτεται και σχεδιάζει το Grexit. Όχι μόνο, τότε, ουδείς ενημέρωσε τον ελληνικό λαό ( ο κ. Βενιζέλος το έπραξε, αν ενθυμούμαι καλώς, μόλις το 2014 κι αφού είχε κυκλοφορήσει το βιβλίο του Γκάϊτνερ) αλλά δεν προνόησε να ζητήσει από ειδικούς να εκπονήσουν ένα τέτοιο σχέδιο Χ, Ψ ή Ζ.

Ακόμα κι όταν ο πρώην πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος με διάγγελμά του προς τον ελληνικό λαό εξηγούσε, τον Φεβρουάριο του 2012, τις φαραωνικές επιπτώσεις ενός Grexit (ελλείψεις φαρμάκων, καυσίμων, κλειστά ATMs κ.ο.κ) ή όταν ο Θόδωρος Πάγκαλος και άλλοι έκαναν λόγο για στρατό που θα φυλάσσει τράπεζες, ουδείς εκ των κυβερνώντων της εποχής σκέφτηκε να ζητήσει ένα σχέδιο αντιμετώπισης ενός τόσο μεγάλου κινδύνου;

Εν κατακλείδι, ο x Βαρουφάκης μπορεί (και πρέπει) να κατηγορηθεί για την προχειρότητά του στην εκπόνηση ενός τέτοιου σχεδίου. Για τους καταστροφικούς χειρισμούς του στη διαπραγμάτευση. Και για την γελοιοποίηση ενός σχεδιασμού με προσεγγίσεις ψευτοτσαμπουκά και life style. Όχι, όμως, γιατί σκέφτηκε -είτε μόνος του, είτε επειδή του το ζήτησε ο Τσίπρας- να αποκτήσει η χώρα ένα σχέδιο αντίδρασης εάν ο Σόϊμπλε κέρδιζε εκείνη την τελευταία παρτίδα.

Όσοι δεν το έπραξαν και άφησαν τη χώρα επί πέντε χρόνια εκτεθειμένη σε τέτοιους κινδύνους ίσως φταίνε. Ακόμα κι ο Γιώργος Καρατζαφέρης είχε την προνοητικότητα να τους το προτείνει σε σύσκεψη αρχηγών της κυβέρνησης Παπαδήμου. Και τον κοίταζαν σαν…UFO, όπως ο ίδιος αποκάλυψε…

spacer

Εύγε κ. Μητσοτάκη

Γράφει ο Σεραφείμ Κοτρώτσος

 

well_done_mitsot

Δυο περιστατικά εκ πρώτης όψεως ανόμοια που, όμως, αποκαλύπτουν μια από τις πιο επικίνδυνες παθογένειες της τελευταίας 20ετίας.

Η Γενική Περιφερειακή Διεύθυνση της Κομισιόν απειλεί να «παγώσει» κονδύλια του ΕΣΠΑ με αφορμή όσα φαίνεται ότι έρχονται στο φως από έρευνα της ελληνικής Επιτροπής Ανταγωνισμού για «στημένους διαγωνισμούς» στα έργα υποδομών στη χώρα μας από το 1989 μέχρι και πρόσφατα.

Από την άλλη, ο πρόεδρος της Ν.Δ Κυριάκος Μητσοτάκης, απευθυνόμενος στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, καλεί τους επιχειρηματίες να επαναπατρίσουν κεφάλαια και να δράσουν ως «νέοι ευεργέτες» επενδύοντας στη χώρα τους.

«Σε ένα σφιχταγκαλιασμένο ταγκό ενός συχνά κρατικοδίαιτου καπιταλισμού, πολιτικές δυνάμεις και επιχειρηματίες υπονόμευσαν την παραγωγική βάση της χώρας», υπογράμμισε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. «Οι πολιτικοί παρασύρθηκαν από τις ιδεοληψίες του κρατισμού», είπε και πρόσθεσε: «Οι επιχειρηματίες συχνά μερίμνησαν μόνο για τα συμφέροντα των μετόχων και όχι για τη συνολική ευρωστία της αγοράς».

Και τόνισε, χαρακτηριστικά, πως δεν αρκεί να δηλώνει κάποιος επιχειρηματίας πατριώτης επειδή έδωσε χρήματα για να κατασκευαστεί ένα εκκλησάκι στη γενέτειρά του, ούτε επειδή δημοσίευσε ισολογισμό με κάποιο υψηλό κονδύλι εταιρικής ευθύνης.

Ως προς τούτα, εύγε κ. Μητσοτάκη.

Οι «στημένοι διαγωνισμοί» με τις υπερτιμολογήσεις και ο εναγκαλισμός μιας επιχειρηματικής ελίτ με τα κόμματα εξουσίας του παρελθόντος, γεγονότα, δηλαδή, που προκάλεσαν το πλιάτσικο του δημοσίου χρήματος και έμμεσα τον υπερδανεισμό της χώρας είναι, άλλωστε, η άλλη όψη όσων ανέφερε ο πρόεδρος της Ν.Δ.

Η εγγενής αδυναμία του πολιτικού συστήματος, βεβαίως, να πει «ονόματα και διευθύνσεις» ακόμα κι όταν διατυπώνει ισχνό λόγο αυτοκριτικής –όπως στην περίπτωση του προέδρου της Ν.Δ- είναι γνωστή. Ακόμα κι έτσι, όμως, οι αναφορές του τελευταίου δεν πρέπει να διαλάθουν της προσοχής μας, ούτε να υποτιμηθούν.

Θα έλεγε, δε, κανείς –βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο- πως η αναφορά του κ. Μητσοτάκη θα μπορούσε να είναι ο κοινός τόπος σύγκλισης της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την κυβέρνηση που δείχνει αποφασισμένη να συγκρουστεί, κατά το μέτρο του εφικτού, με αυτά τα επιχειρηματικά συμφέροντα που διογκώθηκαν τεχνητά στο πλαίσιο της έκνομης διαπλοκής.

Θα μπορούσαν Αλέξης Τσίπρας και Κυριάκος Μητσοτάκης να συμφωνήσουν σε ένα «συμβόλαιο τιμής» ότι δεν θα επιτρέψουν αμφότεροι να παραδοθεί το όποιο σχέδιο ανασυγκρότησης και ανάπτυξης χρειάζεται η χώρα στην μεταπρατική επιχειρηματική ελίτ που σε συνθήκες πολιτικού ασύλου έδρασε όπως έδρασε τα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας.

Το ερώτημα, βεβαίως, είναι εάν υπάρχει πια υγιής επιχειρηματικότητα. Η απάντηση ΠΡΕΠΕΙ να είναι καταφατική. Κι αν δεν υπάρχει θα έπρεπε να την εφεύρουμε.

Εάν, όμως, παρατηρήσει τη δυναμικότητα των ελληνικών επιχειρήσεων στο εξωτερικό, την ραγδαία βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς τους και τη φαντασία στο νέο επιχειρείν μπορεί να είναι αισιόδοξος.

Δύο συμπεράσματα λοιπόν: πρώτον, ο επαναπατρισμός κεφαλαίων θα δείξει ότι κάποιοι αλλάζουν συμπεριφορές και δεύτερον, οι κυβερνήσεις να δημιουργήσουν τάχιστα το νέο διαφανές και ελκυστικό επιχειρηματικό περιβάλλον για να δρομολογηθούν εκείνα τα επενδυτικά σχέδια που έχει ανάγκη η χώρα.

spacer

Απέραντο (ευρωπαϊκό) φρενοκομείο…

Σεραφείμ Π. Κοτρώτσος: 

Και τώρα, θα τα δούμε όλα;

Μία γρήγορη περιγραφή της μετά- Brexit πολιτικής γεωγραφίας της Ευρώπης θα μπορούσε να έχει ως εξής:

  • Η Βόρεια Ιρλανδία θα βρεθεί εκτός Ε.Ε με τους ομοεθνείς Ιρλανδούς εντός Ευρώπης και Ευρωζώνης. Ήδη οι Βορειοϊρλανδοί συζητούν το δικό τους δημοψήφισμα, όχι για να φύγουν αλλά για να ενωθούν με τους Ιρλανδούς και να «επιστρέψουν» στην Ε.Ε από την οποία ως…Βρετανοί έφυγαν.
  • Οι Σκωτσέζοι που διχάστηκαν πριν λίγο καιρό και διεκδίκησαν την απόσχισή τους από το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισαν υπέρ του Remain αλλά οι Ουαλλοί, οι Άγγλοι και τα περίχωρα του Λονδίνου τους τράβηξαν εκτός Ε.Ε. Τώρα ζητούν νέο δημοψήφισμα για να εγκαταλείψουν τη Βρετανία και να ενωθούν με την Ευρώπη.
  • Πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας θα είναι πιθανότατα το φθινόπωρο ο εκπρόσωπος του Brexit στους Tories Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος ίσως να δώσει κυβερνητικό ρόλο στον ακραίο Νάϊτζελ Φάραντζ του Ukip
  • Στην Ιταλία το Κίνημα 5 Αστέρων του Μπέμπε Γκρίλο κέρδισε μεγάλους δήμους στις τελευταίες εκλογές, απειλεί τον εύθραυστο Ματέο Ρέντσι και αφήνει να εννοηθεί πως θα έβλεπε με θετικό τρόπο την έξοδο της Ιταλίας από την Ε.Ε.
  • Οι Podemos και η ισπανική ριζοσπαστική Αριστερά μπορεί να αναδειχθούν σε δύναμη διακυβέρνησης στις εκλογές της Κυριακής. Το αίτημα αυτονομίας της Καταλωνίας αποκτά νέο «αέρα» μετά το Brexit και αλλάζει τα πολιτικά δεδομένα στην 4η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης.
  • Οι Ολλανδοί ακροδεξιοί ζητούν κι αυτοί δημοψήφισμα για να φύγουν από την Ε.Ε, αίτημα που βρίσκει θιασώτες σε όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας.
  • Το 35% των Γερμανών σκέπτονται τη χώρα τους εκτός Ε.Ε και το ευρωφοβικό AfD αγγίζει δημοσκοπικά το 15%.
  • Η Μαρίν Λεπέν δήλωσε ήδη πως επιθυμεί και θα επιδιώξει δημοψήφισμα για ένα Frexit μετά το Brexit.
  • Ανάλογες σκέψεις και κινήσεις παρατηρούνται και στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης.

Την ίδια ώρα η ηγεμονική Γερμανία σκληραίνει τη στάση της και δεν συζητά οιαδήποτε δημοσιονομική χαλάρωση παρά το Brexit. Και η αδύναμη Γαλλία του σε πολιτική αποδρομή ευρισκόμενου Φρανσουά Ολάντ δεν μπορεί να ανακτήσει τα πολιτικά αντανακλαστικά της.

Ένα απέραντο (ευρωπαϊκό) φρενοκομείο…

spacer

Από τις «αυταπάτες» στον «κόφτη»…

kofths_kai_aytapates

Γράφει ο Σεραφείμ Κοτρώτσος

Αυταπάτη no1: Ο Γιώργος Παπανδρέου κέρδισε δια περιπάτου τις εκλογές του 2009 υποσχόμενος κάτι μεταξύ κοινωνικής δικαιοσύνης και πράσινης ανάπτυξης, εδράζοντας την προεκλογική του καμπάνια στην συλλογική ψευδαίσθηση ότι «λεφτά υπάρχουν». Λίγους μήνες μετά και μετά από παρασκηνιακές επαφές με το Ντομινίκ Στρος Καντου ΔΝΤ ομολόγησε τη χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας και υπέγραψε το θηριώδες πρώτο μνημόνιο.

Αυταπάτη no2: Ο Αντώνης Σαμαράς διήνυσε ταχέως την απόσταση από τα «Ζάππεια» στο «Ουδείς αναμάρτητος» της πρώτης επίσκεψής του, ως πρωθυπουργός, στο Βερολίνο. Η προεκλογική υπόσχεση για τον περίφημο απεγκλωβισμό από τα μνημόνια έφερε την θεολογική προσήλωση στην εφαρμογή μιας ασφυκτικής δημοσιονομικής πολιτικής που εξόντωσε ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας.

Αυταπάτη no3: Ο Αλέξης Τσίπρας διολίσθησε σαν σκιέρ στο …Lurpak από τον αντιγερμανικό λίβελο και την υπόσχεση πως θα ανατρέψει την ευρωπαϊκή «ιερή συμμαχία» της λιτότητας στη συνθηκολόγηση του τρίτου (κατά σειρά) μνημονίου. Η 13η σύνταξη, το αφορολόγητοτων 12.000 και το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» μεταλλάχθηκαν στην ταύτιση με τους ευρωσοσιαλιστές «Ολαντρέου» και στην υποταγή στην αμείλικτη πραγματικότητα του κουαρτέτου.

Είναι αλήθεια πως ο τελευταίος ψέλλισε τη θεωρία της αυταπάτης ως ίχνος αυτοκριτικής. Οι προηγούμενοι όχι. Όπως και να χει, όμως, σχεδόν το σύνολο του πολιτικού συστήματος (με τις δεδομένες και γνωστές εξαιρέσεις) κινήθηκε από την πραγματική ή σκηνοθετημένη ψευδαίσθηση στην άτακτη υποχώρηση.

Κάπως έτσι, οι αυταπάτες έφεραν τον… «κόφτη«. Μπορεί κάποιοι να ισχυρίζονται πως οι μηχανισμοί διορθωτικής προσαρμογής αποτελούν ένα δεδικασμένο σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ισπανία, η Ιταλία και η Ελβετία, όμως δεν συμβαίνει το ίδιο στα καθ’ ημάς.

Ο δικός μας «κόφτης» είναι, απλώς, το Μπουκοφσκικό «θα φτύσω στους τάφους σας/μας». Είναι η παραδοχή πως κανείς στην Ευρώπηδεν εμπιστεύεται το ελληνικό πολιτικό σύστημα αλλά και η κυνική ομολογία πως το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα δεν εμπιστεύεται τον ίδιο του τον εαυτό.

Έχει κανείς την υποψία πως εάν δεν υπάρξει «κόφτης» σε μερικά χρόνια κάποια μελλοντική κυβέρνηση δεν θα αποκτήσει εκ νέου ροπή προς την πολιτική ευκολία παραγωγής νέων ελλειμμάτων; Επειδή, δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν είναι απίθανο, ο «κόφτης» είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος αυτό-προστασίας του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Και ένας τρόπος να αναζητηθούν, επιτέλους, πόροι για αυξήσεις και παροχές μέσω του μοναδικού ενάρετου τρόπου που είναι η ανάπτυξη και η αύξηση του παραγόμενου εθνικού προϊόντος.

Δημιουργείς χρήμα, ξοδεύεις χρήμα.

Υπό την έννοια αυτή και παρότι σε πολλούς δεν θα αρέσει αυτό που επισημαίνω, μια συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων στην εδραίωση ενός τέτοιου μηχανισμού ακόμα και μετά του «αναγκαστικού» διαστήματος –μέχρι το 2018- εφαρμογής του προγράμματος διάσωσης, ίσως είναι μια κάποια λύση.

Και μία ακόμα συμφωνία σε ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, αδιαμφισβήτητο στον πυρήνα του που θα λαμβάνει, μόνο, το ιδεολογικό πρόσημο αυτού που θα κυβερνά.

Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος, έλεγαν οι παλιοί…

Υ.Γ Κάποιοι θα επιχειρήσουν να ζυγίσουν τις «αυταπάτες» και να βρουν τη μία βαρύτερη από την άλλη. Πιθανώς, να είναι έτσι. Όμως, κάτι τέτοιο λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και στρέφει το βλέμμα στο δένδρο και όχι στο δάσος.

ΠΗΓΗ: http://www.rizopoulospost.com/apo-tis-autapates-ston-kofth/

spacer

“The French Connection” Tsipras in the hurricane of an unsustainable Memorandum

By Serafim Kotrotsos
Follow @ serkot65

In the exceptional police film “The French Connection” (by William Frintkin, which won five Oscars in 1971) the tough New Yorker policeman Jimmy Popeye Doyle played by Gene Hackman looks for the “brain” of a multinational heroin smuggling ring from France.

Alexis Tsipras recently sought his own ‘French Connection “(a link in France) in the person of Francois Hollande, in an effort to balance the intense political pressures to succumb to a package of additional measures of 3.6 billion requested by IMF and Wolfgang Schäuble. Transferring at the same time his last vitality of radical activism to Europeans Socialists.

The concept of political negotiation is constantly in the prime minister’s mind. It is, perhaps, the only shelter against an obsessive – supposedly technocratic but ultimately profound policy; strategy summarized in the slogan “extend and pretend”.

Unfortunately, things are simply nightmarish. From 2010 onwards, Troika and now the quartet, require the same measures from Greek governments.

For example, that which is artfully suppressed, is that the measures that make up the Paul Thomsen package of 3.6 billion is largely the same as those required by the troika in response to the “hagiographic» Chardouvelli email in December 2014.

The government of Antonis Samaras could not in any way assume the political cost of such measures (eg release of redundancy threshold in the private sector, pension reductions etc.). But Samaras had then the opportunity to be covered politically behind the given dispute by SYRIZA in a consensual election of President of Republic; something that the Prime Minister might have regretted, and thus led to a relatively mild electoral defeat albeit, if one takes in account of how much wider it would be if he had agreed to such measures.

Alexis Tsipras does not have this possibility. He either drinks up the dregs of the black broth of the measures to unlock the evaluation and hope for a better future through vital political time, or lifts the tattered flag of “revolution” of 2015 and is led to a heroic (?) exodus.

Information from the Presidential Mansion say that he selects the first, and simply seeks to link the additional measures in the debate on the debt and not undertake any public commitment, and even more so to not have to bring this to vote in the Parliament. Something like that cannot happen. It’s simple and was put discreetly by Deputy Prime Minister Yannis Dragasakis when he said that “we will have a serious political problem.” Substantively he wanted to say that “the government will fall,” which was presented in a way to European leaders during the talks that the Prime Minister had with them recently.

That which is not sufficiently made public at the European debate, is not the content but the efficiency and sustainability of the measures required by the IMF and Schäuble. And this is something that one would have hoped from the French president and others of the European leadership, but in vain.

Let us mention some examples:

– Greece sought to implement three memoranda. The first two, although embellished with promises of a “success story”, and “takeoff” of the economy (Interview Samara in Wall Street Journal, March 2014), got involved in a dramatically political electoral cycle and the result was partly inactive. Mainly, because the proposed measures kept feeding the spiral of recession and multiplied the structural problems, which they would supposedly heal. The same is very likely to happen now. The IMF is right to consider a not achievable primary surplus of 3.5% in 2018 and has even more right when it says that even if this happens, it is instantaneous and not sustainable in the coming years, as expressly stated in last July’s agreement. What does this tell us? Here comes the parameter “extend and pretend”. European lenders, especially Schäuble, do not seem to care for the implementation of measures, as they do to extend the implementation time (supervision) and to pretend that there is not a structural failure of austerity policies to blame, but the failure of the Greeks to implement. This tactic covers partly the IMF not to push to the end for the debt relief (against additional measures) and Berlin to not be exposed politically in a discussion on the relief.

– Greece is and will remain for an unknown timeframe hostage to this strategy. Anything else would question the creation, the development, and sustainability of rescue programs (supposedly). If anyone bothered to look into the IMF’s website for the press conference by Paul Thomsen, after the recent spring meeting of the Fund in Washington, one finds that it requires a new fiscal measures package for Portugal, Spain and Italy. Whereas Portugal exited after cries of vindication of the Memorandum and, now, there is a need for new measures due to the financial derailment and while the country’s debt increased by about 40 points during the implementation of memoranda politics. The same happens in Spain and Italy. While, although hidden, France is unable to shrink its budget deficit as well, while, in fact, on the peripheries of Brexit the case of a mandatory Frexit is discreetly discussed.

All this confirms those who say that the insistence on the duo IMF-Schäuble prescription, poorly led to the restoration of economic stability in the Eurozone, despite the best efforts of Mario Draghi to boost bank liquidity tools and Jean Claude Juncker to accelerate resources development.

No matter how Alexis Tsipras seeks a political bargaining avenue, both the “superego” of austerity fans will refer him to the -constantly overridden (see current Eurostat figures for the Greek economy) – analyses of technical cadres. For now, Schäuble wins battles, one after the other. From blackmail to the provisional Grexit, last summer, to the current for the “preventive” package of additional measures, the imposition of Schäuble’s DNA versus patient chromosomes of European Socialists is indisputable.

Can something be changed? The disappointment is so widespread in European societies, and the rapidly growing phobia, generated by the refugee issue so vast, that the chance of Brexit and the weakness of political groups make it hard to give one answer to this question.

France could be “some solution”, but Alexis Tsipras “French Connection” is at its worst political moment in polls and has the elections of 2017, which besides an extreme surprise will lose. Mateo Rentsi is being pressed socially and has no capable political reserves, while the political instability in the Iberian does not raise serious conditions for alliances.

Greek Article HERE

spacer