Ο μπαμπάς δεν έπαιρνε άδεια

Γράφει ο Γιώργος Χουδαλάκης
ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΑΒΟΥΡΙ υπήρχε ένα πεύκο, πανύψηλο. Στη σκιά του αισθανόσουν -πάντα- τη ζέστη πιο γλυκιά. Στο πεύκο ήταν δεμένα με καραβόσκοινο μια κούνια και ένα αυτοσχέδιο ντους, φτιαγμένο από κουβά, έντεχνα τρυπημένο σαν σουρωτήρι.

Αυτό το πεύκο στο Μικρό Καβούρι και ένα πηγάδι στο Κίτσι, εκεί δίπλα στη Βάρη, έχουν αποτυπωθεί στη φωτογραφική μηχανή της παιδικής μνήμης. Οι εικόνες έχουν λουστεί στο φως, εκείνο το μοναδικό φως που ο Θεός χάρισε μονάχα στη Μεσόγειο. Οι αναμνήσεις είναι αλμυρές και το άγγιγμά τους θυμίζει εκείνη την πρώτη επαφή του αναψοκοκκινισμένου δέρματος με τη θάλασσα. Τα καλοκαίρια έβγαζαν εισιτήριο στο μπλε λεοφωρείο. Είχαν πάντα γέλια, φωνές και βουητό από τα ανοιχτά παράθυρα. Τα καλοκαίρια μοιάζανε να γιορτάζουν κι αυτά κάθε Σαββατοκύριακο.

ΥΓ.: Ο μπαμπάς δεν έπαιρνε άδεια. Η μαμά το ίδιο. Η θάλασσα ήταν πάντα κοντά μας. Κυρίως, όμως, ήταν μέσα μας.

spacer

Leave a reply