Οι 6 του Νότου, ο Τσίπρας και ο Leonard Cohen

Οι 6 του Νότου, ο Τσίπρας και ο Leonard Cohen

Μπορεί να υπάρξει μέτωπο των επτά του ευρωπαϊκού Νότου; Η απάντηση είναι πως εξαρτάται από το τι περιμένει κανείς από ένα τέτοιο μέτωπο. Εάν, για παράδειγμα, η επιδίωξη κάποιου φιλόδοξου είναι το μέτωπο αυτό να συγκρουστεί με τον γερμανικό αστερισμό των χωρών της κεντρικής και βόρειας Ευρώπης, εύκολα και γρήγορα θα κατανοήσει πως πρόκειται μάλλον για σύγκρουση με τοίχο και μάλιστα χωρίς αερόσακο.

Όμως για να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς αυτό που φαινόταν σχεδόν ουτοπικό πριν ενάμισι χρόνο, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ως νεοεκλεγείς πρωθυπουργός μιλούσε για συμμαχία των χωρών του Νότου, τώρα θεωρείται πιθανότερο και ίσως ικανό να μεταβάλλει λίγο τις ευρωπαϊκές ισορροπίες.

Η αλήθεια είναι πως η Ευρώπη δεν είναι ίδια με το συμπαγές γερμανικό imperium που αντιμετώπισε πριν από 18 μήνες η νέα, τότε, ελληνική κυβέρνηση. Όχι επειδή είναι λιγότερο “γερμανική” η σημερινή Ευρώπη αλλά επειδή ολοένα και περισσότεροι κατανοούν πως αυτό το imperium είναι πιο πολύ μία επιχείρηση επιβολής ενός συστήματος γεωπολιτικών “δημόσιων σχέσεων” και όχι η ανάληψη της ευθύνης από τον “ηγεμόνα” να φέρει λύσεις και αποτελέσματα.

Η “γερμανική” Ευρώπη, σήμερα, βάλλεται και αμφισβητείται πανταχόθεν. Μπορεί η Άνγκελα Μέρκελ να είναι δημοσκοπικά σε πτώση και να δέχεται τον πόλεμο των Χριστιανκοινωνιστών (GSU- παραδοσιακός εταίρος του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος) και ο Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε να μεταθέτει εμμονικά αλλά και αμήχανα όλα τα ανοικτά ζητήματα (μεταξύ των οποίων κι αυτό του ελληνικού δημοσίου χρέους) για μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2017, ωστόσο το Βερολίνο παραμένει η μοναδική οργανωμένη επιχείρηση στην Ευρώπη.

Άλλωστε, οι μαφιόζοι της δεκαετίας του ’30 στην Αμερική έλεγαν πως “εάν έχει μία μόνο σφαίρα για τον εχθρό σου πρέπει να είσαι σίγουρος ότι θα τον βρει στο μέτωπο. Αν τον πληγώσεις και δεν τον σκοτώσεις, ετοίμασε τη διαθήκη σου”. Το ίδιο ισχύει και με τους Γερμανούς.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα φιλοξενήσει, απ΄ ότι φαίνεται, στις 9 Σεπτεμβρίου τον Ολάντ, τον Ραχόϊ, τον Κόστα, τον Ρέντσι και τον Αναστασιάδη (σε μια πρωτοβουλία που διαθέτει κάτι από την παλαιά αύρα παρόμοιων κινήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου για την ειρήνη) δίχως προφανώς να πιστεύει πως ο Ισπανός υπηρεσιακός πρωθυπουργός θα αποφασίσει ποτέ να συγκρουστεί με την εταίρο του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα Άνγκελα Μέρκελ. Το ίδιο ισχύει και για τον Αναστασιάδη, ακόμα και για τον Ολάντ.

Τέτοιες αυταπάτες δεν υπάρχουν. Υπάρχει, όμως, η ελπίδα πως η χύτρα έχει μαζέψει τόσο ατμό που είναι έτοιμη να εκραγεί. Δηλαδή, καθένα απ΄ αυτά τα κράτη έχουν, πια, σαφή συμφέροντα στην αποφόρτιση του ευρωπαϊκού δημοσιονομικού δόγματος, σε μια χαλάρωση των αυστηρών κανόνων, σε μια διευθέτηση των δημοσίων χρεών και στην αντιμετώπιση του θηριώδους προβλήματος των τραπεζών. Μπορεί, λοιπόν, ο Ραχόϊ να μην τσακωθεί με τον Σόϊμπλε, γνωρίζει, όμως, πως το να είσαι πειθήνιος δεν λύνει τα μεγάλα προβλήματα της ισπανικής οικονομίας. Ως εκ τούτου ακόμα κι αυτή η παρουσία του σηματοδοτεί την ένδειξη μιας ανησυχίας, κι αυτό προσώρας είναι αρκετό.

Ο Ολάντ κλείνει, απ΄ ότι φαίνεται, τον πολιτικό του κύκλο στις εκλογές του 2017 με μια γαλλική οικονομία που αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα κάτι που τον ανάγκασε πρόσφατα να άρει την γαλλική πολιτική κουλτούρα, ακόμα και το “γράμμα” του Γαλλικού Συντάγματος για να περάσει το νόμο για τα εργασιακά.

Ο Ρέντσι έχει τα δικά του προβλήματα με τις ιταλικές τράπεζες, ο Κόστα είδε την πορτογαλική οικονομία να ξαναμπαίνει ατύπως σε μνημόνιο και ούτω καθ’  εξής.

Υπό την έννοια αυτή οι ξένοι ηγέτες που θα φιλοξενηθούν στην Αθήνα από τον Αλέξη Τσίπρα -εφόσον φυσικά δεν συμβεί κάτι απρόοπτο- δεν πρόκειται να ανατρέψουν άρδην τα ευρωπαϊκά δεδομένα έχουν, όμως, σκοπό να ακολουθήσουν τους στίχους του Leonard Cohen “first we take Manhattan, then we take Berlin”, ακόμα κι αν είναι εξαιρετικά αμφίβολο ότι θα καταφέρουν να φθάσουν κάποτε στο Βερολίνο. Ιδιαίτερα εάν στις εκλογές του 2017 προκύψει μια ισχυρή χριστιανοδημοκρατική (συμμαχική) κυβέρνηση που θα επιλέξει να συνεχίσει τον μονότονο ρυθμό των…Βαλκυριών.

Όμως, μην υποτιμούμε την κίνηση. Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που εμφανίζεται ένας συναπισμός κρατών-μελών της Ε.Ε, με ηγέτες διαφορετικών πολιτικών καταβολών, να συμφωνούν στην ανάγκη αλλαγής του δόγματος της δημοσιονομικής απολ(ι)υτότητας. Κι αυτό έχει τη σημασία του, ιδιαίτερα όταν φαίνεται να διαθέτει και τις “ευλογίες” του …Θείου Σαμ.

Θετικά τα πρώτα μηνύματα

Με αφορμή δημοσιεύματα για την επικείμενη άτυπη σύνοδο των χωρών του Νότου στην Αθήνα στις 9 Σεπτεμβρίου, η υφυπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Πορτογαλίας Μαργκαρίτα Μαρκές υπενθύμισε στο twitter πως σχεδιάζει να επισκεφτεί και η ίδια τη χώρα μας, συμμετέχοντας στη δεύτερη συνάντηση των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, όπου οι υπουργοί Ευρωπαϊκών Υποθέσεων θα παραστούν φιλοξενούμενοι του ομολόγου τους, Έλληνα αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Ξυδάκη.

Τη δημοσίευση της Πορτογαλίδας υφυπουργού επανέλαβε, επίσης στο twitter, ο Ιταλός υφυπουργός Σάντρο Γκότσι, αρμόδιος για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, που έσπευσε να την επικροτήσει επαναλαμβάνοντας το tweet της Πορτογαλίδας υφυπουργού

Ο κ. Ξυδάκης, ο οποίος τους τελευταίους μήνες έχει πραγματοποιήσει σειρά επισκέψεων σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, έχει κεντρικό ρόλο στην οργάνωση της συνάντησης υπουργών Ευρωπαϊων Υποθέσεων. Πρόσφατα μάλιστα, μετά την πρόσκληση του Ιταλού ομολόγου του, είχε βρεθεί στη Ρώμη, στις 15 Ιουλίου, στην τακτική συνάντηση των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, μαζί με τον υπουργό Επικρατείας Νίκο Παππά. Η ακριβής ημερομηνία της συνάντησης των υπουργών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί, έχει προγραμματιστεί πάντως για το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου. Φαίνεται πως θα λειτουργήσει ως προοίμιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 16ης Σεπτεμβρίου στην Μπρατισλάβα αλλά και της άτυπης συνόδου των χωρών του Νότου της ΕΕ που προγραμματίζεται στην Αθήνα.

Προσκεκλημένοι του Αλέξη Τσίπρα θα είναι ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ο επικεφαλής της υπηρεσιακής ισπανικής κυβέρνησης Μαριάνο Ραχόι, ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα και ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης.

Η ελληνική πλευρά με την πρωτοβουλία αυτή, στοχεύει να προωθήσει τη στενότερη συνεργασία των χωρών του Νότου της ΕΕ όχι μόνο στα οικονομικά ζητήματα, αλλά και στο προσφυγικό και στην αναζήτηση γεωπολιτικής σταθερότητας στη Μεσόγειο.

spacer

Leave a reply