Με τα φρένα σπασμένα

Γράφει ο Γιώργος Χουδαλάκης
ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΣΤΙΚΕΣ συγκοινωνίες λείπουν εργαζόμενοι, λεωφορεία, ανταλλακτικά και χρήματα, αλλά περισσεύουν τα συνδικαλιστικά αιτήματα. Οι εργαζόμενοι, με το άκουσμα της παραχώρησης των συγκοινωνιών στο υπερταμείο αξιοποίησης δημόσιας περιουσίας, προκήρυξαν απεργιακές κινητοποιήσεις αντιτιθέμενοι στο ενδεχόμενο ιδιωτικοποίησης. Το δικαίωμα υπεράσπισης των κεκτημένων μέσα σε ένα συνδικαλιστικό πλαίσιο μπορεί να είναι κατανοητό. Το να εγείρει, όμως, η συνδικαλιστική ηγεσία πάνω από είκοσι νέα αιτήματα, κόστους δεκάδων εκατομμυρίων, δεν είναι απλά ακατανόητο, είναι ανόητο.

Τα αιτήματα για επιδόματα και αυξήσεις συνθέτουν έναν χωρίς μέτρο μαξιμαλισμό, που προκαλεί τον «μνημονιόπληκτο» πολίτη, ενεργοποιώντας αντανακλαστικά που αγγίζουν τον κοινωνικό αυτοματισμό. Το να ζητάς ανταλλακτικά για να δουλέψουν τα ήδη γερασμένα οχήματα γίνεται εύκολα κοινωνικά αποδεκτό, γιατί περιέχει κοινή λογική. Το να απαιτείς δωρεάν σάντουιτς από το Δημόσιο, την ίδια ώρα που ο διπλανός άνεργος στέλνει το παιδί του νηστικό στο σχολείο, προκαλεί οργή και δείχνει ότι τα συνδικαλιστικά φρένα είναι σπασμένα. Η κοινωνία αποδέχεται μια διεκδίκηση, εφόσον τη θεωρεί δίκαιη. Την εποχή των περικοπών, ο μαξιμαλισμός από μόνος του συνιστά αδικία.

ΥΓ.: Στην κακή μοιρασιά πάντοτε ο Θεός ζημιώνεται.
Οδυσσέας Ελύτης

spacer

Leave a reply